Barry

24-06-2022

Ik houd van huisbezoeken. Op de fiets met de visitetas om mijn schouder naar de kwetsbaren. En ja, als praktijkondersteuner kom je overal. In keurige woonkamers, waar ik met mijn blauwe jeans haast niet op die crèmekleurige fauteuiltjes durf te zitten. Of in flats driehoog-achter, waar de rook je al tegemoet komt als de voordeur opengaat. Allemaal geen probleem voor mij. Waar ik echter niet zo goed mee ben is: huisdieren.

Ik heb het gewoon niet zo op dieren. Nou ja, wel op veilige afstand aan een riempje of in een kooi. Maar tijdens de huisbezoeken ben ik al heel wat loslopende en rondvliegende schepsels tegengekomen. En het lijkt wel alsof ze altijd naar mij toekomen.

Vanmorgen heb ik besloten mijn sandaaltjes aan te doen, want het is stralend mooi weer. Tijdens mijn visite-ronde bezoek ik een oude dame in eenzorginstelling. Mevrouw zit in een sta-op stoel, met haar rechterbeen in een brace, vanwege knieartrose. Ze klaagt over het leven. Dat doet ze eigenlijk altijd. Het glas is halfleeg.
“Niet best” is steevast het antwoord als ik begin te vragen hoe het gaat.
“Mijn knie doet zeer. Ik kan geen kant op met die brace.”
Tijdens het beklag kijk ik stiekem naar Barry, het kleine Maltezer leeuwtje die tevreden bij haar op schoot ligt.
Barry kijkt ook naar mij, alsof hij het gesprek volgt.
“Het eten is hier ook niet lekker”, vervolgt mevrouw. “Vandaag had ik broccoli met aardappelpuree, dat was niet te eten. En dan nog de verzorging: het duurt tien minuten voordat de verpleegsters hier zijn als ik op de bel druk. Schandalig toch?”

Ik reageer meelevend, maar probeer het gesprek een positieve draai te geven, door te zeggen dat mevrouw hier wel fantastisch woont met alle hulp zo dichtbij. Dit beaamt mevrouw.
Ineens voel ik iets nats bij mijn voeten. Wat is dat? Ik kijk naar beneden en tot mijn verbazing zie ik Barry aan mijn tenen likken. Bah!
Oké, hij vindt mij vast lief, maar voorzichtig duw ik hem opzij: “Aan de kant Bar, want ik ga even de bloeddruk meten bij het vrouwtje” zeg ik kordaat.

Zoals gezegd: de praktijkondersteuner komt overal. In de ene woonkamer voel ik mij op mijn gemak, in de ander wat minder. Ik zie het als een voorrecht dat ik steeds weer hartelijk ontvangen word in de vertrouwde omgeving van de patiënt. Daar ben ik te gast. Maar de volgende keer trek ik mijn sneakers weer aan…

Mandy Varkevisser